غزل ۲۳۳۰ - آن عشق جگرخواره، کز خون شود او فربه

آن عشقِ جِگَرخواره، کَزْ خون شود او فَربه
ای بارخدا بر ما نَرمش کُن و رَحْمَش دِهْ ۱

روزی که نَریزد خون، رَنجیش بدید آمد
جُز از جِگَرِ عاشق، آن رنج نگردد بِهْ ۲

تیرِ نَظَرت دیدم، جان گفت زِهی دولَت
پُرَّم چو کَمان پُرَّم من از کَششِ آن زِه ۳

من خاکِ دُژَم بودم، در کَتْم عَدَم بودم
آمد به سَرِ گورم عشقَت که هَلا بَرجِه ۴

از بانگِ تو بَرجَستَم، در عَهدِ تو بِنْشَستم
ما را تو تَعاهُد کُن، سالار تویی در دِهْ ۵

بی خود بِنِشین پیشَم، بی‌خود کُن و بی‌خویشَم
تا هیچ نَیَندیشم، نی از کِهْ نی از مَهْ ۶

بر نَطْعْ پیادَسْتَم، من اسپ نمی‌خواهم
من ماتِ تواَم ای شَهْ رُخِ بر رُخِ منْ بَرنِهْ ۷

ای یوسُفِ عیسی دَم، با زَرْ غَم و بی‌زَرْ غَم
پیش آر تو جامِ جَم، وَاللّهْ که تویی سَردِه ۸

زان میْ که ازو سینه صافی‌‌ست چو آیینه
پیش آر و مَدِه وَعده، بر شنبه و پنجشنبه ۹