غزل ۲۳۴۴ - مبارک باد، آمد ماه روزه

مُبارک باد، آمد ماهِ روزه
رَهت خوش باد، ای هَمراهِ روزه ۱

شُدم بر بامْ تا مَهْ را بِبینَم
که بودم من به جانْ دِلْخواهِ روزه ۲

نَظَر کردم، کُلاه از سَر بِیُفتاد
سَرَم را مَست کرد آن شاهِ روزه ۳

مُسلمانان سَرَم مَست است از آن روز
زِهی اِقْبال و بَخت و جاهِ روزه ۴

به جُز این ماه، ماهی هست پنهان
نَهان چون تُرکْ در خَرگاهِ روزه ۵

بِدان مَهْ رَه بَرَد آن کَس که آید
دَرین مَهْ خوش به خَرمَنگاهِ روزه ۶

رُخِ چون اَطْلَسَش گَر زَرد گردد
بپوشَد خِلْعَت از دیباهِ روزه ۷

دُعاها اَنْدَرین مَهْ مُستَجاب است
فَلَک‌ها را بِدَرَّد، آهِ روزه ۸

چو یوسُف مُلْکِ مصرِ عشق گیرد
کسی کو صبر کرد در چاهِ روزه ۹

سَحوری کم زَن ای نُطْق و خَمُش کُن
زِ روزه خود شوند آگاهِ روزه ۱۰

بیا ای شَمسِ دین و فَخْرِ تبریز
تویی سَرلشکرِ اِسْپاهِ روزه ۱۱