غزل ۲۳۴۵ - چو بیگاه است و باران، خانه خانه

چو بیگاه است و باران، خانه خانه
صَلایِ جُمله یاران، خانه خانه ۱

چو جُغدان چند این مَحْروم بودن
به گِرداگِردِ ویران؟ خانه خانه ۲

اَیا اَصْحابِ روشن دل، شِتابید
به کوریْ جُمله کوران، خانه خانه ۳

اَیا ای عاقِلِ هُشیارِ پُرغَم
دلِ ما را مَشوران، خانه خانه ۴

به نَقْشِ دیو، چند این عشقبازی؟
لَقَبْشان کرده حوران، خانه خانه ۵

بِدیدی دانه و خَرمَن ندیدی
بِدین حالَند موران، خانه خانه ۶

مَکُن چون و چرا، بُگْذار یارا
چَرا را با سُتوران، خانه خانه ۷

دَران خانه سَماعِ خَتْنه سور است
وَلیکِن با طَهوران، خانه خانه ۸

بِنا کرده‌‌ست شَمسُ الدّینِ تبریز
برایِ جَمعِ عوران، خانه خانه ۹