غزل ۲۳۴۶ - مکن راز مرا ای جان فسانه

مَکُن رازِ مرا ای جانْ فَسانه
شنیدَسْتی مَجالِسْ بِالْاَمانه؟ ۱

شنیدَسْتی که اَلدّینُ النَّصیحَه؟
نَصیحت چیست؟ جَستن از میانه ۲

شنیدَسْتی که اَلْفُرقَهْ عَذاب؟
فِراقَش آتش آمد با زَبانه ۳

چو لا تَاْسَوْا عَلی ما فات گفته ست
نمی‌اَرْزَد به رنجِ دام، دانه ۴

چو فرموده‌‌ست حَقْ کَالصُّلْحُ خَیْر
رَها کُن ماجَرا را، ای یگانه ۵

هَلا بَرجِه که اِنَّ اللّهَ یَدْعُوا
غَریبی را رَها کُن، رو به خانه ۶

رَها کُن حِرص را، کَالْفَقْرُ فَخْری
چرا می نَنگ داری زین نشانه ۷

چو رَه بُگْشاد اَبیتُ عِنْدَ رَبّی
چه باشد گَر کم آید خُشک نانه؟ ۸

تَجَلّی رَبُّهُ، نی کم زِ کوهی
بِخوان بر خود، مَخوان این را فَسانه ۹

خدا با توست حاضِر، نَحْنُ اَقْرَبْ
دَران زُلفیّ و بی‌آگَهْ چو شانه ۱۰

ولی زان زُلفْ شانه زنده گردد
بِخوان قُرآن نُسَوّی تا بَنانَه ۱۱

چو گفته‌‌ست اَنْصِتْو ای طوطیِ جان
بِپَر خاموش و رو تا آشیانه ۱۲