غزل ۲۳۴۷ - خدایا رحمت خود را به من ده

خدایا رَحمَتِ خود را به من دِهْ
دَریدی پیرهن، تو پیرهن دِهْ ۱

مرا صَفرایِ تو سَرگشته کرده‌ست
زِ لُطفِ خود مرا صَفراشِکَن دِهْ ۲

اگر عالَم به غَم خوردن به پای است
مَدِه غَم را به من با بوالْحَزَن دِه ۳

خدایا عُمرِ نوح و عُمرِ لُقْمان
و صد چندان بِدان خوبِ خُتَن دِهْ ۴

سُهَیلِ رویِ تو اَنْدَر یَمَن تافت
مرا راهی به سویِ آن یَمَن دِهْ ۵