هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از زیبایی و عظمت طبیعت و عشق سخن میگوید. شاعر از ستارگان، خورشید، ماه و عشق به عنوان نیروهای قدرتمند و الهامبخش یاد میکند. همچنین، به تأثیر عشق بر قلب و روح انسان اشاره میکند و از تغییراتی که عشق در زندگی ایجاد میکند، سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده در شعر، نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
غزل ۲۳۵۰ - آمد مه و لشکر ستاره
آمد مَهْ و لشکرِ سِتاره
خورشید گُریخت یک سَواره ۱
آن مَهْ که زِ روز و شب بُرون است
کو چَشم که تا کُند نِظاره؟ ۲
چَشمی که مَناره را نَبینَد
چون بیند مُرغْ بر مَناره؟ ۳
ابرِ دلِ ما زِ عشقِ این مَهْ
گَهْ گردد جمع و گاه پاره ۴
چون عشقِ تو زاد، حِرصِ تو مُرد
بی کار شَوی، هزارکاره ۵
چون آخِرِ کار لَعْل گردد
بیکار نبودهست خاره ۶
گَر بر سَرِ کویِ عشق بینی
سَرهای بُریده بر قِناره ۷
مَگْریز، دَرآ تمام بِنْگَر
زنده شُده گُشتگانْ دوباره ۸
خورشید گُریخت یک سَواره ۱
آن مَهْ که زِ روز و شب بُرون است
کو چَشم که تا کُند نِظاره؟ ۲
چَشمی که مَناره را نَبینَد
چون بیند مُرغْ بر مَناره؟ ۳
ابرِ دلِ ما زِ عشقِ این مَهْ
گَهْ گردد جمع و گاه پاره ۴
چون عشقِ تو زاد، حِرصِ تو مُرد
بی کار شَوی، هزارکاره ۵
چون آخِرِ کار لَعْل گردد
بیکار نبودهست خاره ۶
گَر بر سَرِ کویِ عشق بینی
سَرهای بُریده بر قِناره ۷
مَگْریز، دَرآ تمام بِنْگَر
زنده شُده گُشتگانْ دوباره ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۴۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۳۴۹ - ای دیدهٔ راست راست دیده
گوهر بعدی:غزل ۲۳۵۱ - دیدی که چه کرد آن یگانه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
