غزل ۲۳۵۲ - یک جام ز صد هزار جان به

یک جام زِ صد هزار جانْ بِهْ
بَرخیز و قُماشِ ما گِرو نِهْ ۱

ما از خودِ خویش توبه کردیم
ما هیچ نمی‌رَویم از این دِهْ ۲

یک رنگ کُند شرابْ ما را
تا هر دو یکی شود، کِه و مِهْ ۳

دَرویش زِ خویشتن تَهی شُد
پُردِهْ تو شرابِ فَقر، پُردِهْ ۴

بَرخیز و به زِه کُن آن کَمان را
ماییم کَمان و باده چون زِهْ ۵

برجایْ بِمانْد عقلِ پُرفِعْل
این است سِزایِ پیرِ فَربه ۶

ما غَم نخوریم، خود کِه دیده‌ست؟
تو بار کَشیّ و او کُند عِه ۷

بُگْریز زِغَم، به سویِ شَهْ رو
وَزْ خانهٔ عاریَت بُرون جِهْ ۸