غزل ۲۳۵۳ - جان آمده در جهان ساده

جان آمده در جهانِ ساده
وَزْ مَرکَبِ تَن شُده پیاده ۱

سَیْل آمد و دَررُبود جان را
آن سیلْ زِ بَحْرها زیاده ۲

جانْ آبِ لَطیفْ دیده خود را
در خویش دو چَشم را گُشاده ۳

از خود شیرین چُنان که شِکَّر
وَزْ خویش به جوشْ هَمچو باده ۴

خَلْقان بِنَهاده چَشم در جان
جانْ چَشم به خویش دَرنَهاده ۵

خود را هم خویش سَجده کرده
بی ساجدِ و مَسجد و سَجاده ۶

هم بر لبِ خویش بوسه داده
کِی شادیِ جان و جانِ شاده ۷

هر چیز زِهَمدِگَر بِزایَد
ای جانِ تو زِ هیچ کَس نَزاده ۸

می‌رانَد سویِ شهرِ تبریز
جانْ چون شُتُر و بَدَن قِلاده ۹