اندر افتخار خویش فرماید

ذم شنیدی ز مرغ عیسی‌رو
مدحم اکنون ز آفتاب شنو ۱

گرچه چون من سخنگزاری نیست
بهتر از شاه گوش داری نیست ۲

ورچه زین به سخن گزارد شاه
چشم دارم که گوش دارد شاه ۳

خود چه گویم که در سپید و سیاه
نیک دانم که نیک داند شاه ۴

همچو شمس است شعر من تابان
لیک جرمش در آسمان پنهان ۵

مثلّ مادح تو چون جانست
فعل پیدا و ذات پنهانست ۶

نافه و نحل و پیله را مانم
که ز پیدا بهست پنهانم ۷

مه که خورشید را برو بندند
چون جدا گشت ازو برو خندند ۸

بر کهی کز مهان نهان باشد
گر بخندند جای آن باشد ۹

باشد از دور خوش به گوش مجاز
از من آوازه وز دهل آواز ۱۰

خاصه سست و ضعیفم و واله
چون دل نافه و تن ناقه ۱۱

چون نباشد بر اوج گردون مه
پس عُطارد همیشه تنها به ۱۲

همچو ابرم ز دست مشتی گل
آب در چشم و آتش اندر دل ۱۳

آب و آتش ز دیده و دل من
غرقه دارد همیشه منزل من ۱۴

باد در زیر امر و فرمانت
ملک هم گوشهٔ سلیمانت ۱۵

عقل و فرهنگ و جود دین تو باد
نقش جاوید بر نگین تو باد ۱۶

آفریننده باد یار ترا
کافرید او بزرگوار ترا ۱۷