در وصف بی‌طمعی و خویشتن‌داری خود گوید

من نه مرد زن و زر و جاهم
به خدا ار کنم وگر خواهم ۱

گر تو تاجی دهی ز احسانم
به سرِ تو که تاج نستانم ۲

زانکه چون طوق منّتت بکشم
لقمهٔ خوان نعمتت نچشم ۳

نبوم بهر طمع مدحت گوی
این نیابی ز من جز از من جوی ۴

نه کهن خواهم از کسی و نه نو
نیک داند ز خوی من خسرو ۵

نکنم جز ترا ثنا چکنم
کار خود کرده‌ام بها چکنم ۶

مادر موسیم که از شاهم
شیر فرزند را بها خواهم ۷

دل من جست از این سرای مجاز
از نیاز خرد نه از سرِ ناز ۸

جسته بهر سلامت تن را
سر گریبان و پای دامن را ۹

مرد خرسند کم پذیرد چیز
شیر چون شیر شد نگیرد چیز ۱۰

مشنو از شب پرک حکایت خور
گرد دریا برآی و نیلوفر ۱۱