غزل ۲۳۵۵ - ای دوش ز دست ما رهیده

ای دوش زِ دستِ ما رَهیده
امشب نَرَهی به جان و دیده ۱

در پَنجهٔ ماست دامَنِ تو
ای دست در آستین کَشیده ۲

حیلَت بِگُذار و آب و روغَن
ماییم هَریسهٔ رَسیده ۳

چَشمِ من و چَشمِ تو حَریفند
ای چَشمْ زِ چَشمِ تو چَریده ۴

ای داده مرا شرابِ گُلْگون
گُل از رُخِ زَردِ من دَمیده ۵

زُلفِ چو رَسَن چو بَرفَشاندی
از عشقْ چو چَنْبَرم خَمیده ۶

رفتیّ و زِ چَشمِ من بُریدی
خون آید لاشَک از بُریده ۷

بر گِردِ خیالِ تو دَوانیم
ای بر سَرِ ما غَمَت دویده ۸

بر روزَنِ تو چرا نَپَرَّد
مُرغی زِ قَفَص به جانْ رَهیده ۹

خامُش کردم که جُمله عیبیم
ای با همه عیبمان خَریده ۱۰