غزل ۲۳۵۸ - ماییم و دو چشم و جان خیره

ماییم و دو چَشم و جانِ خیره
بِنْگر تو به عاشقانِ خیره ۱

تو چون مَهْ و ما به گِردِ رویَت
سَرگشته چو آسْمانِ خیره ۲

عقل است شَبان به گِردِ اَحْوال
فریاد از این شَبانِ خیره ۳

در دیده هزار شمعِ رَخشان
وین دیده چو شَمْعدانِ خیره ۴

از شرق به غربْ موجِ نور است
سَر می‌کُند از نَهانِ خیره ۵

بیرون زِ جهانِ مُرده شاهی‌ست
وَزْ عشقْ یکی جهانِ خیره ۶

گویی که مرا ازو نشان دِهْ
خیره چه دَهَد نشانِ خیره؟ ۷

از چَشمِ سیَه سپید پُرخون
کَزْ چَشم بُوَد زبانِ خیره ۸

در رویِ صَلاحِ دین تو بِنْگَر
تا دَریابی بیانِ خیره ۹