غزل ۲۳۶۷ - تا چه عشق است آن صنم را با دل پرخون شده

تا چه عشق است آن صَنَم را با دلِ پُرخون شُده
هر زمان گوید که چونی؟ ای دلِ بی‌چون شُده ۱

دَم به دَم او کَفِّ خود را از دِلَم پُرخون کُند
تا زِ دستِ دست او خونِ دِلَم جَیحون شُده ۲

نام عاشق بر من و او را زِ من خود صبر نیست
عشقِ معشوقم زِ حَدِّ عشقِ من اَفْزون شُده ۳

چون که کردم رو به بالا، من بِدیدم یک مَهی
فِتْنهٔ خورشید گشته، آفَتِ گَردون شُده ۴

ذَرّه‌ها اَنْدَر هوا و قطره‌ها در بَحْرها
در دِماغِ عاشقانَش، باده و اَفْیون شُده ۵

واعِظِ عقل اَنْدَرآمد، من نَصیحَت کَردمَش
خیز مَجْلِس سرد کردی، ای چو افلاطون شُده ۶

پیشِ شَمسُ الدّینِ تبریزی بُرو کَزْ رَحْمَتَش
مُردگانِ کُهنه بینی عاشق و مَجنون شُده ۷