غزل ۲۳۶۸ - ای به میدان‌های وحدت، گوی شاهی باخته

ای به میدان‌هایِ وَحدت، گویِ شاهی باخته
جُمله را عُریان بِدیده، کَس تو را نَشْناخته ۱

عقلِ کُلْ کَژْچَشم گشته، از کمالِ غُیرتَت
وَزْ کَژی پِنْداشته، کو مَر تو را انداخته ۲

ای چراغ و چَشمِ عالَم، در جهانْ فَرد آمدی
تا در اسرارِ جهانْ تو صد جهان پَرداخته ۳

ای کِه طاووسِ بهار از عشقِ رویَت جِلْوه گَر
بر درختِ جسم، جانْ نالان شُده چون فاخْته ۴

از برایِ ما تو آتش را چو گُلْشَن داشته
وَزْ برایِ ما تو دریا را چو کَشتی ساخته ۵

شَمسِ تبریزی جهان را چون تو پُر کردی زِ حُسن
من جهانِ روح را از غیرِ عشقَت آخْته ۶