غزل ۲۳۸۱ - عشق بین، با عاشقان آمیخته

عشقْ بین، با عاشقانْ آمیخته
روحْ بین، با خاکْدانْ آمیخته ۱

چند بینی این و آن و نیک و بَد؟
بِنْگَر آخِر این و آنْ آمیخته ۲

چند گویی بی‌نشان و بانشان؟
بی نشانْ بین با نشانْ آمیخته ۳

چند گویی این جهان و آن جهان؟
آن جهانْ بین وین جهانْ آمیخته ۴

دلْ چو شاه آمد، زبانْ چون تَرجُمان
شاهْ بین با تَرجُمانْ آمیخته ۵

اَنْدَرآمیزید، زیرا بَهرِ ماست
این زمینْ با آسْمانْ آمیخته ۶

آب و آتش بین و خاک و باد را
دُشمنانْ چون دوستانْ آمیخته ۷

گُرگ و میش و شیر و آهو، چار ضِد
از نِهیبِ قَهرمانْ آمیخته ۸

آن چُنان شاهی نِگَر، کَزْ لُطفِ او
خار و گُل در گُلْسِتانْ آمیخته ۹

آن چُنان ابری نِگَر، کَزْ فیضِ او
آبِ چندین ناودانْ آمیخته ۱۰

اِتّحاد اَنْدَر اَثَر بین و بِدان
نوبَهار و مِهْرَگانْ آمیخته ۱۱

گَر چه کَژْبازند و ضِدانند، لیک
هَمچو تیرند و کَمانْ آمیخته ۱۲

قَند خا، خاموش باش و حیف دان
قَند و پَند اَنْدَر دَهانْ آمیخته ۱۳

شَمسِ تبریزی، هَمی‌رویَد زِ دل
کَس نباشد آن چُنانْ آمیخته ۱۴