غزل ۲۳۹۱ - بازآمد آن مغنی، با چنگ سازکرده

بازآمد آن مُغَنّی، با چَنگِ سازکرده
دَروازهٔ بَلا را بر عشقْ باز کرده ۱

بازارِ یوسُفان را از حُسنْ بَرشِکَسته
دُکّانِ شِکَّران را یک یک فَراز کرده ۲

شمشیر درنهاده، سَرهایِ سَروَران را
وان گاهَشان زِمَعنی، بَس سَرفَراز کرده ۳

خود کُشته عاشقان را، در خونشان نِشَسته
وان گاه بر جنازه‌یْ هر یک نماز کرده ۴

آن حَلقه‌هایِ زُلفَت، حَلْقِ کِه راست روزی؟
ای ما بُرونِ حَلقه گَردن دراز کرده ۵

از بَس که نوحِ عشقَت، چون نوحْ نوحه دارد
کَشتیِّ جانِ ما را دریایِ راز کرده ۶

ای یک خُتَن شِکَسته، ای صد خُتَن نموده
وَزْ نیم غَمْزه تُرکی سیصد طِراز کرده ۷

بَختِ اَبَد نهاده، پایِ تو را به رُخ بر
کِت بَنده کَمینَم، وان گَهْ تو ناز کرده ۸

ای خاکِ پایِ نازت، سَرهای نازنینان
وَزْ بَهرِ نازِ تو حَقْ، شکلِ نیاز کرده ۹

ای زَرگرِ حقایق ای شَمسِ حَقِّ تبریز
گاهَم چو زَر بُریده، گاهم چو گاز کرده ۱۰