هوش مصنوعی:
شاعر از فراق یار خود سخن میگوید و بیان میکند که با وجود دوری، هنوز امید به دیدار او دارد و گویی او را در کنار خود حس میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک عمیقتر آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شعری کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۲۴ - رفت آن که سری پر از خمارش دارم
رفت آن که سری پر از خمارش دارم
چون جان دارم گهی که خوارش دارم ۱
بر آمدنش چنان امیدم یارست
گوئی که هنوز در کنارش دارم ۲
چون جان دارم گهی که خوارش دارم ۱
بر آمدنش چنان امیدم یارست
گوئی که هنوز در کنارش دارم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۷۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۳ - لعل تو مزیدن آرزو میکُنَدَم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۵ - هر ناله که بر سر شتر میکردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
