خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از فراق یار خود سخن میگوید و بیان میکند که با وجود دوری، هنوز امید به دیدار او دارد و گویی او را در کنار خود حس میکند.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک عمیقتر آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شعری کلاسیک نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۲۴ - رفت آن که سری پر از خمارش دارم
رفت آن که سری پر از خمارش دارم
چون جان دارم گهی که خوارش دارم ۱
بر آمدنش چنان امیدم یارست
گوئی که هنوز در کنارش دارم ۲
چون جان دارم گهی که خوارش دارم ۱
بر آمدنش چنان امیدم یارست
گوئی که هنوز در کنارش دارم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۳ - لعل تو مزیدن آرزو میکُنَدَم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۵ - هر ناله که بر سر شتر میکردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
