خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر در این ابیات از ایثار و فداکاری خود در راه همراهان و کاروان سخن میگوید. او با وجود رنج و ناله، همچنان به دیگران کمک میکند و حتی زمانی که چاهها خشک میشوند، با اشکهای خود آنها را پر میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و ایثار در این متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۵ - هر ناله که بر سر شتر میکردم
هر ناله که بر سر شتر میکردم
در پای شتر نثار دُر میکردم ۱
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر میکردم ۲
در پای شتر نثار دُر میکردم ۱
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر میکردم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۴ - رفت آن که سری پر از خمارش دارم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۶ - ای فاختهٔ مهر چون به تو درنگرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
