هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از ایثار و فداکاری خود در راه همراهان و کاروان سخن میگوید. او با وجود رنج و ناله، همچنان به دیگران کمک میکند و حتی زمانی که چاهها خشک میشوند، با اشکهای خود آنها را پر میکند.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عرفانی و ایثار در این متن ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲۵ - هر ناله که بر سر شتر میکردم
هر ناله که بر سر شتر میکردم
در پای شتر نثار دُر میکردم ۱
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر میکردم ۲
در پای شتر نثار دُر میکردم ۱
هر چاه که کاروان تهی کرد ز آب
من باز به آب دیده پر میکردم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۷۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۴ - رفت آن که سری پر از خمارش دارم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۶ - ای فاختهٔ مهر چون به تو درنگرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
