خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر خود را مانند مرغی ضعیف و بیپروبال توصیف میکند که در دام افتاده و کسی از درد و رنج او آگاه نیست. او از دردی سخت در دلش مینالد و احساس خستگی و درماندگی میکند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی مانند غم، تنهایی و درماندگی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر است.
رباعی ۱۳۰ - چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
چون مرغ ضعیف بی پر و بی بالم
افتاده به دام و کس نداند حالم ۱
دردی به دلم سخت پدیدار آمد
امروز من خسته از آن مینالم ۲
افتاده به دام و کس نداند حالم ۱
دردی به دلم سخت پدیدار آمد
امروز من خسته از آن مینالم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۹ - در کوی خرابات یکی درویشم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۱ - با ابر همیشه در عتابش بینم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
