غزل ۲۴۰۴ - ای مه و ای آفتاب پیش رخت مسخره

ای مَهْ و ای آفتاب پیشِ رُخَت مَسْخَره
تا چه زَنَد زُهره از آیِنِه و جَنْدَره؟ ۱

پیشِ تو افتاده ماه بر رَهِ سودایِ عشق
ریخته گُلْگونه‌اَش یاوه شُده قَنْجَره ۲

پنجره‌یی شُد سَماع سویِ گُلِسْتانِ تو
گوش و دلِ عاشقان بر سَرِ این پنجره ۳

آه که این پنجره هست حِجابی عَظیم
رو که حِجابی خوش است هیچ مگو ای سَره ۴

از شِکَرینی که هست بَهرِ بِخاییدنَش
لبْ همه دندان شُده‌ست بر مَثَلِ دَسْتَره ۵

دستِ دلِ خویش را دیدم در خُمره‌یی
گفتم خواجه حکیم چیست دَرین خُنْبَره؟ ۶

گفت شرابِ کسی کو هَمگی چَرخ را
با همه دولابِ جان می‌نَخَرَد یک تَره ۷

کُرّه گَردونِ تُند پیشَش پالانی‌یی
بر سَرِ میدانِ او جانْ خَر باتوبْره ۸

ای شَهِ فارغ از آن باشد در لشکرت
نُصرتْ بر مَیمَنه دولتْ بر مَیْسَره ۹

ای که زِ تبریزِ تو عیدِ جهان شَمسِ دین
هین که رَسید آفتاب جانِبِ بُرجِ بَرِه ۱۰