غزل ۲۴۰۵ - ای همه منزل شده از تو ره‌ بی‌رهه

ای همه مَنْزلِ شُده از تو رَهِ‌ بی‌رَهه
بی‌قَدَمی رَقص بین‌ بی‌دَهنی قَهْقَهه ۱

از سَرِ پِستانِ عشق چون که دَمی شیر یافت
قامَتِ سَروی گرفت کودکَکِ یک مَهِه ۲

رویْ ببینید روی بَهرِ خدا عاشقان
گر چه زَنَخ زَد بَسی کوردلی اَبْلَهه ۳

وَاللّهْ کو یوسُف است بِشْنو از من از آنْک
بودم با یوسُفی هم نَمَک و هم چَهِه ۴

چون که نِمایَد جَمال گوشْ سویِ غَیب دار
عَرش پُر از نَعْره‌هاست فَرشْ پُر از وَهْ وَهِه ۵

عاشق باشد کَمان خاصِ بُتی هَمچو تیر
هیچ نَپُرَّد کَمان گر بِشَود دَه زِهِه ۶

آن کِه زِ تبریز دید یک نَظَرِ شَمسِ دین
طَعْنه زَنَد بر چِله سُخْره کُند بر دَهِه ۷