رباعی ۲۸

افلاک که جز غم نفزایند دگر؛
نَنْهَند به جا تا نربایند دگر؛ ۱

نا آمدگان اگر بدانند که ما
از دَهْر چه می‌کشیم، نایند دگر. ۲