غزل ۲۴۰۸ - چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه

چو آفتاب بَرآمَد زِ قَعْرِ آبِ سیاه
زِ ذَرّه ذَرّه شِنو لا اِلهَ الا اللّه ۱

چه جایِ ذَرّه؟ که چون آفتابِ جان آمد
زِ آفتاب رُبودند خود قَبا و کُلاه ۲

زِ آب و گِل چو بَرآمَد مَهِ دلْ آدم وار
صد آفتاب چو یوسُف فروشود در چاه ۳

سَری زِ خاک بَرآوَر که کم زِ مور نه‌یی
خَبَر بِبَر بَرِ موران زِ دشت و خَرمَنگاه ۴

از آن به دانه پوسیده مور قانع شُد
که او زِ سُنبُلِ سَرسَبزِ ما نبود آگاه ۵

بگو به مور بهار است و دست و پا داری
چرا زِ گور نَسازی به سویِ صَحرا راه؟ ۶

چه جایِ مور؟ سُلَیمان دَرید جامه شوق
مرا مگیر خدا زین مِثال‌هایِ تَباه ۷

ولی به قَدِّ خریدار می‌بُرند قَبا
اگر چه جامه دراز است هست قَدْ کوتاه ۸

بیار قَدِّ درازی که تا فروبُرّیم
قَبا که پیشِ درازیش بگسلد زِهِ ماه ۹

خَموش کردم ازین پس که از خَموشیِ من
جُدا شود حَق و باطِل چُنانْ که دانه زِ کاه ۱۰