غزل ۲۴۰۹ - که بوده است تو را دوش یار و هم‌خوابه؟

کِه بوده است تو را دوشْ یار و هم‌خوابه؟
که از خَویِ تو پُر از مُشک گشت گَرمابه ۱

چو شانه سنگ زِ عشقِ تو شاخْ شاخ شُده‌ست
پریت خوانده به حَمّام و کرده‌اَت لابه ۲

چو شانه زُلْفِ تو را دید شُد هر انگشتش
دلیل و آلتِ تَهْلیل هَمچو سَبّابه ۳

زِ نورِ رویِ تو پُر گشت خَلْوَتِ حَمّام
که جُمله قُبّه زُجاجی شُده‌ست چون تابه ۴

خَمُش که گِل مَثَلِ آب از تو یافت صَفا
که هر کِه نِسْبَتِ تو یافت گشت نَسّابه ۵