غزل ۲۴۱۰ - مقام خلوت و یار و سماع و تو خفته

مَقامِ خَلْوت و یار و سَماع و تو خُفته
که شَرم بادَت ازان زُلف‌هایِ آشفته ۱

ازین سِپَس مَنَم و شب رُویّ و حَلقه یار
شبِ دراز و تَب و رازهایِ ناگفته ۲

بُرون پَرده دَرَند آن بُتان و سوزانند
که لُطف‌هایِ بُتان در شب است بِنْهُفته ۳

به خواب کُن همه را طاقْ شو ازین جُفتان
به سویِ طاق و رِواقَش مَرو به شب جُفته ۴

بِدان که خَلْوَتِ شب بر مِثالِ دریایی‌ست
به قَعْرِ بَحْر بُوَد دُرِّهای ناسُفته ۵

رُخِ چو کعبه نِما شاهْ شَمسِ تبریزی
که باشَدَت عِوَضِ حَجِّ‌هایِ پَذْرُفته ۶