غزل ۲۴۱۲ - چو مست روی توام ای حکیم فرزانه

چو مَست رویِ تواَم ای حَکیمِ فرزانه
به من نِگَر تو بِدان چَشم‌هایِ مَستانه ۱

زِ چَشمِ مَستِ تو پیچَد دِلَم که دیوانه‌ست
که جِنْسِ هَمدِگَر افتاد مَست و دیوانه ۲

دلِ خَرابِ مرا بین خوشی به من بِنِگَر
که آفتاب نَظَرْ خوش کُند به ویرانه ۳

بِکُن نَظَر که بدان یک نَظَر که دَرنِگَری
درخت‌هایِ عَجَب سَر کُند زِ یک دانه ۴

دو چَشمِ تو عَجَمی تُرک و مَست و خون ریزنَد
که می‌زَنَد عَجَمی تیرهایِ تُرکانه ۵

مرا و خانه دل را چُنان به یَغما بُرد
که می‌دَوَد حَسَنَک پابرهنه در خانه ۶

به باغِ روی تو آییم و خانه بَرشِکَنیم
هزار خانه چو صَحرا کنیم مَردانه ۷

صَلاحِ دین تو چو ماهیّ و فارغی زین شَرح
که فارغ است سَرِ زُلفِ حور از شانه ۸