غزل ۲۴۳۰ - ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می‌روی

ای آن کِه بر اسبِ بَقا از دیرْ فانی می‌رَوی
دانا و بینایِ رَهی آن سو که دانی می‌رَوی ۱

بی‌هَمرَهِ جسم و عَرَض‌ بی‌دام و دانه وْ‌ بی‌غَرَض
از تَلْخ کامی می‌رَهی در کامرانی می‌رَوی ۲

نی هَمچو عقلِ دانه چین نی هَمچو نَفْسِ پُر زِ کین
نی روحِ حیوانِ زمین تو جانِ جانی می‌رَوی ۳

ای چون فَلَک دَربافته ای هَمچو مَهْ دَرتافته
از رَه نشانی یافته در‌ بی‌نشانی می‌رَوی ۴

ای غَرقه سودایِ او ای‌ بی‌خود از صَهْبایِ او
از مدرسه‌یْ اَسْمایِ او اَنْدَر مَعانی می‌رَوی ۵

ای خویِ تو چون آبِ جو داده زمین را رنگ و بو
تا کَس نَپِنْدارد که تو‌ بی‌اَرْمغانی می‌رَوی ۶

کو سایه مَنصورِ حَق تا فاش فَرمایَد سَبَق؟
کَزْ مُسْتَعینی می‌رَهی در مُسْتَعانی می‌رَوی ۷

شبْ کاروان‌ها زین جهان بَر می‌رَوَد تا آسْمان
تو خود به تنهاییِّ خود صد کاروانی می‌رَوی ۸

ای آفتابِ آن جهان در ذَرّه‌یی چونی نَهان؟
وَیْ پادشاهِ شَهْ نشان در پاسْبانی می‌رَوی ۹

ای بَسْ طِلِسْماتِ عَجَب بَستی بُرون از روز و شب
تا چَشمْ پِنْدارد که تو اَنْدَر مکانی می‌رَوی ۱۰

ای لُطفِ غَیبی چند تو شکلِ بهاری می‌شوی؟
وِیْ عَدلِ مُطْلَق چند تو اَنْدَر خَزانی می‌رَوی؟ ۱۱

آخِر بُرون آ زین صُوَر چادر بُرون اَفکَن زِ سَر
تا چند در رنگِ بَشَرْ در گَلِّه بانی می‌رَوی؟ ۱۲

ای ظاهر و پنهانْ چو جان وِیْ چاکر و سُلطانْ چو جان
کِی بینَمَت پنهانْ چو جانْ در‌ بی‌زبانی می‌رَوی؟ ۱۳