تشنگی

بر سر مژگان یار من مزن انگشت
آدم عاقل به نیشتر نزند مشت ۱

پرده چو باد صبا ز روی تو برداشت
ریخت به خاک آبروی آتش زرتشت ۲

پیش لبت جان سپردم و به که گویم
بر لب آب حیات، تشنگیم کشت ۳

پشت مرا اگر غمت شکست، عجب نیست
بار فراق تو، کوه را شکند پشت ۴

خون مرا چشم جادوی تو نمی‌ریخت
از پی قتلم لبت به شیر زد انگشت ۵

مغبچگان، پای از نشاط بکوبید
دختر رز می‌رود به حجلهٔ چرخشت ۶

کافر و مؤمن چو روی خوب تو بینند
آن به کلیسا و این به کعبه کند پشت ۷

دشمن اگر می‌کُشد، به دوست توان گفت
با که توان گفت اینکه: دوست مرا کُشت؟ ۸

آب حیاتش تراود از بن ناخن
آنکه لبت را نشان دهد به سر انگشت ۹

کام، صبوحی نبرد از لب لعلت
تا که به خون جگر چو غنچه نیاغشت ۱۰