غزل ۲۴۵۶ - هم نظری هم خبری هم قمران را قمری

هم نَظَری هم خَبَری هم قَمران را قَمَری
هم شِکَر اَنْدَر شِکَر اَنْدَر شِکَر اَنْدَر شِکَری ۱

هم سویِ دولت دَرَجی هم غَمِ ما را فَرَجی
هم قَدَحی هم فَرَحی هم شبِ ما را سَحَری ۲

هم گُلِ سُرخ و سَمَنی در دلِ گُلْ طَعْنه زَنی
سویِ فَلَک حَمله کُنی زُهره و مَهْ را بِبَری ۳

چند فَلَک گشت قَمَر تا به خودش راه دَهی
چند گُدازید شِکَر تا تو بِدو دَرنِگَری ۴

چند جُنون کرد خِرَد در هَوَسِ سِلْسِله‌یی
چند صِفَت گشت دِلَم تا تو بَرو بَرگُذری ۵

آن قَدَحِ شاده بِدِه دَم مَدِه و باده بِدِه
هین که خروسِ سَحَری مانده شُد از ناله گَری ۶

گَر به خَراباتِ بُتان هر طَرَفی لاله رُخی‌ست
لاله رُخا تو زِ یکی لاله سِتان دِگَری ۷

هم تو جُنون را مَدَدی هم تو جَمالِ خِرَدی
تیرِ بَلا از تو رَسَد هم تو بَلا را سِپَری ۸

چون که صَلاحِ دل و دین مَجْلِسِ دل را شُد امین
مادرِ دولت بکُند دخترِ جان را پِدَری ۹