غزل ۲۴۵۸ - سنگ مزن بر طرف کارگه شیشه‌گری

سنگ مَزَن بر طَرَفِ کارگَهِ شیشه‌گَری
زَخْم مَزَن بر جِگَرِ خَسته خسته جِگَری ۱

بر دلِ من زَن همه را زان که دریغ است و غَبین
زَخْمِ تو و سنگِ تو بر سینه و جانِ دِگَری ۲

باز رَهان جُمله اسیرانِ جَفا را جُزِ من
تا به جفا هم نکُنی در جُزِ بَنده نَظَری ۳

هم به وَفا با تو خوشَم هم به جَفا با تو خوشَم
نی به وَفا نی به جَفا‌ بی‌تو مَبادَم سَفری ۴

چون که خیالَت نَبُوَد آمده در چَشمِ کسی
چَشمِ بُزِ کُشته بُوَد تیره و خیره نِگَری ۵

پیش زِ زندانِ جهان با تو بُدَم من هَمگی
کاش بَرین دامگَهَم هیچ نبودی گُذری ۶

چند بِگُفتم که خوشَم هیچ سَفَر می‌نَرَوَم
این سَفَرِ صَعْبِ نِگَر رَه زِ عُلی تا به ثَری ۷

لُطفِ تو بِفْریفت مرا گفت بُرو هیچ مَرَم
بَدْرَقه باشد کَرمَم بر تو نباشد خَطَری ۸

چون به غَریبی بِرَوی فُرجه کُنی پُخته شَوی
بازبیایی به وَطَن باخَبَری پُرهُنری ۹

گفتم ای جانِ خَبَر‌ بی‌تو خَبَر را چه کُنم؟
بَهرِ خَبَر خود کِه رَوَد از تو؟ مگر‌ بی‌خَبَری ۱۰

چون زِ کَفَت باده کَشَم‌ بی‌خَبَر و مَست و خوشَم
بی خَطَر و خوفِ کسی‌ بی‌شَر و شورِ بَشَری ۱۱

گفت به گوشم سُخَنان چون سُخَنِ راه زَنان
بُرد مرا شاه زِ سَر کرد مرا خیره سَری ۱۲

قِصّه دراز است بلی آه زِ مَکْر و دَغَلی
گر نَنِمایَد کَرَمَش این شبِ ما را سَحَری ۱۳