غزل ۲۴۵۹ - عارف گوینده اگر تا سحر صبر کنی

عارفِ گوینده اگر تا سَحَر صَبر کُنی
از جِهَتِ خَسته دلان جان و نگهبانِ مَنی ۱

هَمچو علی در صَفِ خود سر نَبُری از کَفِ خود
بولَهَبِ وَسوَسه را تا نکُنی راه زَنی ۲

راه زنان را بِزَنی تا که حَقَت نامْ نَهَد
غازیِ من حاجیِ من گرچه به تَن در وَطَنی ۳

ساقیِ جامِ اَزَلی مایه قَند و عَسَلی
بارگَهِ جان و دلی گنج گَهِ بوالْحَسَنی ۴

جُنبشِ پَرِّ مَلَکی مَطْلَعِ بامِ فَلَکی
جمعِ صَفا را نَمَکی شمعِ خدا را لَگَنی ۵

باده دَهی مَست کُنی جُمله حَریفانِ مرا
عَربَده‌شان یاد دَهی یا مَنشان دَرفَکَنی ۶

از یک سوراخْ تو را مارْ دوباره نَگَزَد
گَر نَری و پاک دلی مؤمنی و مؤتَمَنی ۷

خامُش باش ای دلِ من نامِ مرا هیچ مگو
نامِ کسی گو که ازو چون گُلِ تَر خوش دَهَنی ۸