شمارهٔ ۱۲۷ - مرگ تزار

خمش مباش کنون کامد ای بهار، بهار
سخن زلعبت چین وبت بهار، به آر ۱

ز بی‌حقیقتی چرخ و بیوفایی دهر
هزاردستان زد در میان باغ‌، هزار ۲

چه گفت‌؟ گفت جهان رهزنی حرام‌خورست
تو سر به عشوهٔ دهر حرام‌خوار، مخار ۳

زمانه کشت ترا نارسیده می‌درود
مکار تخم امل‌، در زمین این مکار ۴

ز لعب دور قمر روشنی مدار طمع
که بر محک‌، سیه آمد عیار این عیار ۵

چه رزم‌هاکه بود پرقتال ازبن قتال
چه قلب‌ها که بود داغدار ازین غدار ۶

به سال‌ها دهد و بازگیرد اندر دم
نهان به پرورد و سازد آشکار، شکار ۷

نشان عاطفت از دهر کینه‌جوی‌، مجوی
امید راستی از چرخ کجمدار، مدار ۸

ز بحر جان اوبارش کسی ار خلاصی جست
نهنگ بر سر او بارد ابر جان اوبار ۹

نه شه شناسدگیتی ونی وزیر، تو شو
ز هر در آر پیاده‌، ز هر سو آر، سوار ۱۰

به کار دولت نتوان گزافه کاری کرد
که از دولت شود آخرگزافه کار، فکار ۱۱

ز رزم خوار شمردن‌، ترا رسدکه رسید
ز خصم بر شه خوارزم و والی اترار ۱۲

مبین به مردم‌خوار و زبون‌، به خواری ازآنک
به کینه مردم‌خوارند، گرگ مردم‌خوار ۱۳

مبین تو زار و زبون مردمان غوغا را
که رزمجو‌یی غوغا بکشت زار، تزار ۱۴

نقاط مسکو و پطر، از تزار برگشتند
دو نقطه چون که یکی کشت شد تزار نزار ۱۵

به باد، اصل و تبار و قتیل‌، نسل و نتاج
نه‌تاج ماند و نه‌تخت و نه صفه ماند و نه بار ۱۶

دو مار بودند آری تزار و فرزندش
زمانه بین که برآورد از این دو مار، دمار ۱۷

سفیه محتسبانی کجا ز جهل و خری
خرند بی‌سبب‌، آزار مردم بازار ۱۸

تو جار دانش و داد آن زمان زنی که شوی
امین خرمن فلاح و دفتر تجار ۱۹

زکارهای عموم آنچه را نخواست عوام
به فتوی خرد آن کار، ناصواب انگار ۲۰

کسی که دشمنی عامه را خرید به عمد
قماش عار و لباس عوار کرد شعار ۲۱

نکرد بایدکاری‌، که مردم عامه
رهاکند پی کار و دود سوی پیکار ۲۲

دل رعیت گنجست و جهل مار وبست
توگنج خواهی‌، همت به مرگ مارگمار ۲۳

به مذهب و ذهب او مدار کار، ولیک
درون مدرسه‌اش با کتاب و کار، بکار ۲۴