شمارهٔ ۱۲۶ - تغزل و بهاریه

گشاده روی بهار، ای گشاده روی بهار
شراب سرخ بخواه و نبید سرخ بیار ۱

بهار آمد و سنبل برآمد از لب جوی
به بوی زلف تو ای شمسهٔ بتان بهار ۲

توازبهار فزونی بتا، به رنگ و به بوی
خود اینکه گفتم از من بسی شگفت مدار ۳

بهارگیتی روزی دو بیش خرم نیست
بهار روی تو را خرمی بود هموار ۴

به جزتو ای به دوزخ رشگ لعبتان چگل
ندیده هیچ کس اندر به هیچ شهر و دیار ۵

بهار چنگ‌سرای و بهار رودنواز
بهار ساغرگیر و بهار باده گسار ۶

بهار نبود رشگ نگارخانهٔ چین
بهار نبود بی‌غارهٔ بت فرخار ۷

مکن شتاب و به سیر بهار و باغ مرو
وگرکه رفتن خواهی مرا چنین مگذار ۸

بپوش روی و حذرکن که بهر سیر، تو را
ستاده‌اند بسی مرد و زن به راه گذار ۹

مکن جدا ز رخ خود کنار و دیدهٔ من
گرم نخواهی رنگین به خون دیده کنار ۱۰

تو نوبهاری و ابر تو دیدگان منست
همی ببارد ابر آن کجاکه بود بهار ۱۱

ز رنج دوری روی تو ای بدیع صنم
ز درد وسختی هجر تو ای ستوده نگار ۱۲

جنان بگریم از دیده گان به دامن دشت
که سیل اشک فرستم همی به دریا بار ۱۳

همی بگریم زار و مرا نگویدکس
که کریه بشکن و ز دیدکان سرشک مبار ۱۴

چنین نگریم‌، نی نی خطاست گریه چنین
به عهد خواجه نه نیکوست گریهٔ بسیار ۱۵