غزل ۲۵۷۰ - پنهان به میان ما، می‌گردد سلطانی

پنهان به میانِ ما، می‌گردد سُلطانی
وَنْدَر حَشَرِ موران، افتاده سُلَیمانی ۱

می‌بیند و می‌داند، یک یک سِرِ یاران را
امروز دَرین مَجْمَع، شاهَنْشَه سِرْدانی ۲

اسرار بر او ظاهر، هَمچون طَبَقِ حَلْوا
گَر مَکْر کُند دُزدی، وَرْ راست رَوَد جانی ۳

نیک و بَد هر کَس را از تَختهٔ پیشانی
می بیند و می‌خواند، با تجربه خَط خوانی ۴

در مَطْبَخِ ما آمد، یک‌‌ بی‌من و‌‌ بی‌مایی
تا شور دَراَنْدازد بر ما زِ نَمَکدانی ۵

امروزْ سَماعِ ما، چون دلْ سَبُکی دارد
یارَب تو نِگَه دارَش، زآسیبِ گِرانْ جانی ۶

آن شیشه دلی کو دی بُگْریخت چو نامَردان
امروز هَمی‌آید، پُر شَرم و پشیمانی ۷

صد سال اگر جایی بُگْریزد و بِسْتیزَد
پُر گریه و غَم باشد،‌‌ بی‌دولتِ خندانی ۸

خورشید چه غَم دارد، اَرْ خشم کُند گازُر؟
خاموش که بازآید بُلبُل به گُلِسْتانی ۹