غزل ۲۵۷۶ - ای خواجه سلام علیک، از زحمت ما چونی؟

ای خواجه سَلامُ عَلَیک، از زَحمَتِ ما چونی؟
ای مَعْدنِ زیبایی، وِیْ کانِ وَفا چونی؟ ۱

در جَنَّت و در دوزخ، پُرسانِ توانَد، ای جان
کِی جَنَّتِ روحانی، وِیْ بَحْرِ صَفا چونی؟ ۲

هر نور تو را گوید، ای چَشم و چراغِ من
هر رنجْ تو را گوید، کِی دَفْعِ بَلا چونی؟ ۳

ای خِدمَتِ تو کردن، چون گُل به شِکَر خوردن
زین خِدمَتِ پوسیده، زین طالَ بَقا چونی؟ ۴

در وَقتِ جَفا دل را صد تاج و کَمَر بَخشی
در وَقتِ جَفا اینی، تا وَقتِ وَفا چونی ۵

ای موسیِ این دوران، چونی تو زِفرعونان؟
وِیْ شاهِ یَدِ بَیضا، با اَهلِ عَمی چونی؟ ۶

گوید به تو هر گُلْشَن، هر نرگس و هر سوسن
کَزْ زَحمَت و رنجِ ما، ای بادِ صَبا چونی؟ ۷

ای آبِ خَضِر چونی از گردشِ چَرخ آخِر؟
وِیْ تاجِ همه جان‌ها، در بَندِ قَبا چونی؟ ۸

ای جانِ عَنا دیده، خامُش که عِنایَت‌ها
پُرسند تو را هر دَم، کَزْ رنج و عَنا چونی؟ ۹