غزل ۲۵۷۵ - هر لحظه یکی صورت، می‌بینی و زادن نی

هر لحظه یکی صورت، می‌بینی و زادن نی
جُز دیده فُزودن نی، جُز چَشمْ گُشودن نی ۱

از نِعْمَتِ روحانی، در مَجْلِسِ پنهانی
چندانک خوری می‌خور، دَستوریِ دادن نی ۲

آن میوه که از لُطفَش، می آب شود در کَف
وان میوهٔ نورَس را بر کَف بِنَهادن نی ۳

این بوی که از زُلفِ آن تُرکِ خَطا آمد
در مُشکِ تَتاری نی، در عَنْبَر و لادن نی ۴

می کوبَد تَقْدیرش، در هاوَنِ تَنْ جان را
وین سُرمهٔ عشقِ او، اَنْدَرخورِ هاون نی ۵

دیدی تو چُنین سُرمه، کو هاون‌ها سایَد؟
تا باز رَوَد آن جا، آن جا که تو و من نی ۶

آن جا رَوِش و دین نی، جُز باغِ نوآیین نی
جُز گُلْبُن و نسرین نی، جُز لاله و سوسن نی ۷

بُگْذار تَنی‌ها را، بِشْنو اَرِنی‌ها را
چون سوخت مَنی‌ها را، پس طَعْنه گَهِ لَن نی ۸

تَن را تو مَبَر سویِ شَمسُ الْحَقِ تبریزی
کَزْ غَلْبهٔ جانْ آن جا، جایِ سَرِ سوزن نی ۹