غزل ۲۵۸۵ - گر نرگس خون خوارش، دربند امانستی

گَر نرگسِ خونْ خوارش، دربَندِ اَمانَسْتی
هم زَهرْ شِکَر گشتی، هم گُرگْ شَبانَسْتی ۱

هم دَورِ قَمَر یارا، چون بَنده بُدی ما را
هم ساغَرِ سُلطانی، اَنْدَر دَوَرانَسْتی ۲

هم کوهْ بِدان سَختی، چون شیره و شیرَسْتی
هم بَحْرْ بِدان تَلْخی، آبِ حَیَوانَسْتی ۳

از طَلْعَتِ مَستورَش، بر خَلْق زدی نورَش
هم نرگسِ مَخْمورَش، بر ما نِگَرانَسْتی ۴

با هیچ دلِ مَست او، تَقصیر نکرده‌‌ست او
پَس چیست زِناشُکری تَشْنیعِ چُنانَسْتی؟ ۵

وَصلَش به میان آید، از لُطف و کَرَم، لیکِن
کُفْوِ کَمَرِ وَصلَش، ای کاش میانَسْتی ۶

صورتگَرِ‌‌ بی‌صورت، گَر زِان کِه عِیان بودی
در مُردنِ این صورت، کَس را چه زیانَسْتی؟ ۷

راهِ نَظَر اَرْ بودی،‌‌ بی‌رَه زَنِ پنهانی
با هر مُژه و ابرو، کِی تیر و کَمانَسْتی؟ ۸

بَربَند دَهانْ زیرا دریا خَمُشی خواهد
وَرْنی دَهَنِ ماهی، پُر گفت و زبانَسْتی ۹