غزل ۲۵۸۶ - گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی

گَر هیچ نِگارینَم بر خَلْق عِیانَسْتی
ای شاد که خَلْقَسْتی، ای خوش که جَهانَسْتی ۱

گَر نَقْشْ پَذیرفتی، در شش جِهَتِ عالَم
بالا همه باغَسْتی، پَستی همه کانَسْتی ۲

از خَلْقْ نَهانْ زان شُد، تا جُمله مرا باشد
گَر هیچ پَدیدسْتی، آنِ هَمِگانَسْتی ۳