هوش مصنوعی:
این شعر به بیان احساسات شاعر دربارهٔ دوری و جدایی از معشوق یا یک وجود معنوی میپردازد. شاعر از ناپدید شدن ناگهانی معشوق و رفتن او به جایی ناشناخته ابراز حیرت و اندوه میکند. او معشوق را به باد صبا و مرغ هوا تشبیه میکند و در نهایت به این نتیجه میرسد که معشوق به سوی نور خدا رفته است.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد.
غزل ۲۵۸۷ - ای ساکن جان من، آخر به کجا رفتی؟
ای ساکِنِ جانِ من، آخِر به کجا رفتی؟
در خانه نَهان گشتی، یا سویِ هوا رفتی؟ ۱
چون عَهدِ دِلَم دیدی، از عَهد بِگَردیدی
چون مُرغ بِپَرّیدی، ای دوست کجا رفتی؟ ۲
در روحْ نَظَر کردی، چون روحْ سَفَر کردی
از خَلْقْ حَذَر کردی، وَزْ خَلْقْ جُدا رفتی ۳
رفتی تو بدین زودی، تو بادِ صَبا بودی
مانندهٔ بویِ گُل، با بادِ صَبا رفتی ۴
نی بادِ صَبا بودی، نی مُرغِ هوا بودی
از نورِ خدا بودی، در نورِ خدا رفتی ۵
ای خواجهٔ این خانه، چون شمعْ دَرین خانه
وَزْ نَنگِ چُنین خانه، بر سَقفِ سَما رفتی ۶
در خانه نَهان گشتی، یا سویِ هوا رفتی؟ ۱
چون عَهدِ دِلَم دیدی، از عَهد بِگَردیدی
چون مُرغ بِپَرّیدی، ای دوست کجا رفتی؟ ۲
در روحْ نَظَر کردی، چون روحْ سَفَر کردی
از خَلْقْ حَذَر کردی، وَزْ خَلْقْ جُدا رفتی ۳
رفتی تو بدین زودی، تو بادِ صَبا بودی
مانندهٔ بویِ گُل، با بادِ صَبا رفتی ۴
نی بادِ صَبا بودی، نی مُرغِ هوا بودی
از نورِ خدا بودی، در نورِ خدا رفتی ۵
ای خواجهٔ این خانه، چون شمعْ دَرین خانه
وَزْ نَنگِ چُنین خانه، بر سَقفِ سَما رفتی ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۰۵۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۵۸۶ - گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
گوهر بعدی:غزل ۲۵۸۸ - ای یار غلط کردی، با یار دگر رفتی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
