آیینه

«فریدون» این تویی؟ یا نقش دیوار، نه رنگ است این که بر رخسار داری
ز سیمای غم‌انگیز تو پیداست، که در سینه دلی بیمار داری

خطوط دفتر پیشانی تو، حکایت‌گوی روحی دردمند است
نگاه گرم و جاندار تو اکنون، نگاه آهویی سر در کمند است

چرا دیگر در این چشمان خاموش، نمی‌بینم نشاطی از جوانی؟
نگاه بی‌فروغ و بی‌زبانت، نمی‌خندد به روی زندگانی

تو را زان مشت و بازوی توانا؛ چه غیر از استخوان و پوست مانده؟
اگر هم نیمه جانی هست باقی، به عشق و آرزوی دوست مانده

مکن پنهان، ز رخسارت هویداست، که شب را تا سحر بیدار بودی
تو را عشق این چنین بر باد داده، مگر از زندگی بیزار بودی؟

هوای دلبری داری و شک نیست، که تیر عشق بر جانت نشسته
دل شیدای تو پیوسته با دوست، به عشق دوست از عالم گسسته

تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج‌ها بال و پرت سوخت
وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت

تو می‌گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم‌های فراق است؟
ولی چشمان بی‌تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است

تو را چشمان این آیینه بی‌شک، هزاران بار با لبخند دیده
وگر صد ناروا کردی تحمل، کم و بیش از جهان خرسند دیده

چرا با محنت و غم خو گرفتی، چرا از یاد بردی خویشتن را؟
به روی تو در شادی گشوده‌ست، رها کن دامن رنج و محن را

ز فرط بیقراری می‌کشم آه، دلم از درد هجران در فشار است
نمی‌بینم دگر هم‌صحبتم را، فریدون رفته و آیینه تار است