غزل ۱۰ - گر چه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا

گر چه جان ما به ظاهر هست از جانان جدا
موج را نتوان شمرد از بحر بی پایان جدا ۱

از جدایی، قطع پیوند خدایی مشکل است
گر شود سی پاره، از هم کی شود قرآن جدا ۲

می شود بیگانگان را دوری ظاهر حجاب
آشنایان را نمی سازد ز هم هجران جدا ۳

زود می پاشد ز هم جمعیت بی نسبتان
دانه را از کاه در خرمن کند دهقان جدا ۴

دل به دشواری توان برداشت از جان عزیز
می شود یارب سخن چون از لب جانان جدا ۵

تا تو ای سرو روان از باغ بیرون رفته ای
دست افسوسی است هر برگی درین بستان جدا ۶

هست با هر ذره خاک من جنون کاملی
می کند هر قطره از دریای من طوفان جدا ۷

عشق هیهات است در خلوت شود غافل ز حسن
نیست در زندان زلیخا از مه کنعان جدا ۸

می توان از عالم افسرده، دل برداشت زود
از تنور سرد می گردد به گرمی نان جدا ۹

کم نگردد آنچه می آید به خون دل به دست
نیست از دامان دریا پنجه ی مرجان جدا ۱۰

قانع از روزی به تلخ و شور شو صائب که ساخت
پسته را آمیزش قند از لب خندان جدا ۱۱