غزل ۱۱ - می رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا

می رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدا
می خلد در دیده ی من هر نفس خاری جدا ۱

از متاع عاریت بر خود دکانی چیده ام
وام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا ۲

چون گنهکاری که هر ساعت ازو عضوی برند
چرخ سنگین دل ز من هر دم کند یاری جدا ۳

نیست ممکن جان پر افسوس من خالی شود
گر شود هر موی من آه شرر باری جدا ۴

تا شدم بی عشق، می لرزم به جان خویشتن
هیچ بیماری نگردد از پرستاری جدا ۵

دست من چون خار دیوارست از گل بی نصیب
ور نه دارد دامن گل هر سر خاری جدا ۶

نه همین خورشید سرگرم است از سودای او
عشق دارد در دل هر ذره بازاری جدا ۷

حسن سرکش، کافر از جوش هواداران شود
دارد از هر طوق قمری سرو زناری جدا ۸

قطع امید از حیات تلخ بر من مشکل است
وای بر آن کس که گردد از شکرزاری جدا ۹

تکیه بر پیوند جان و تن مکن صائب که چرخ
این چنین پیوندها کرده است بسیاری جدا ۱۰