غزل ۱۲ - نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را

نیست از زخم زبان پروا دل بی تاب را
مانع از گردش نگردد خار و خس گرداب را ۱

تیغ را نتوان برآوردن ز زخم ما به زور
از زمین تشنه بیرون شد نباشد آب را ۲

جوهر ذاتی است مستغنی ز نور عاریت
روغنی حاجت نباشد گوهر شب تاب را ۳

قامت خم زندگی را می کند پا در رکاب
می گذارد پل در آتش نعل این سیلاب را ۴

می کند فکر متین کج بحث را کوته زبان
از کجی زور نهنگ آرد برون قلاب را ۵

لب ز حرف شکوه بستن تلخ دارد کام من
وقت زخمی خوش که بیرون می دهد خوناب را ۶

دل منه بر اختر دولت که در هر صبحدم
مشرق دیگر بود خورشید عالم تاب را ۷

نقد خود را نسیه می سازد ز کوته دیدگی
با چراغ آن کس که جوید گوهر شب تاب را ۸

سینه ی خود صائب از گرد کدورت پاک کن
صاف اگر با خویش خواهی سینه ی احباب را ۹