غزل ۲۵۹۷ - گر روی بگردانی، تو پشت قوی داری

گَر رویْ بِگَردانی، تو پُشتِ قَوی داری
کان رویِ چو خورشیدت، صد گون کُنَدَت یاری ۱

من‌‌ بی‌رُخِ چون ماهَت، گَر رویْ به ماه آرَم
مَهْ‌‌ بی‌تو زِمن گیرد صد دوری و بیزاری ۲

جانْ‌‌ بی‌تو یَتیم آمد، مَهْ‌‌ بی‌تو دو نیم آمد
گُلْزارِ جَفا گردد، چون تُخمِ جَفا کاری ۳

چون سَرکَشی آغازی، یا اسبِ جَفا تازی
دستِ کِه رَسَد در تو، گَر پایْ بِیَفشاری ۴

مهمانِ تواَم ای جان، ای شادیِ هر مهمان
شاید که زِ بَخشایش، این دَمْ سَرِ من خاری ۵

رو ای دلِ بیچاره، با تیغ و کَفَن پیشَش
کِی پیش رَوَد با او، بَدفِعْلی و طَرّاری ۶

ای جانْ نه زِباغِ تو رُسته‌‌ست درختِ من؟
پَروَرده و خو کرده با عِشرَت و خَمّاری؟ ۷

اَجْزایِ وجودِ من، مَستانِ تواَند ای جان
مَستانِ مرا مَفْکَن در نوحه و در زاری ۸

آن ساغَرِ پنهانی، خواهم که بِگَردانی
مَستانه به پیش آیی،‌‌ بی‌نَخوَت و جَبّاری ۹

ای ساغَرِ پنهانی، تو جامی و یا جانی؟
یا چَشمهٔ حیوانی؟ یا صِحَّتِ بیماری؟ ۱۰

یا آبِ حَیاتی تو؟ یا خَطِّ نَجاتی تو؟
یا کانِ نَباتی تو؟ یا ابرِ شِکَرباری؟ ۱۱

آن ساغَر و آن کوزه، کو نَشْکَنَدم روزه
امّا نَهِلَد در سَر، نی عقل، نه هُشیاری ۱۲

هم عقلی و هم جانی، هم اینی و هم آنی
هم آبی و هم نانی، هم یاری و هم غاری ۱۳

خاموش شُدم، حاصل، تا بَرنَپَرَد این دل
نی زان که سُخَن کَم شُد، از غایَتِ بسیاری ۱۴