این متن به انتقاد از صوفیان و رفتارهای آنان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که صوفیان با جادوی نگاه خود، فرد را در دام وحدت می‌اندازند و او را نیازمند شعله‌ای می‌کنند. همچنین، از تندباد بی‌اصول چرخ سماع و تأثیر منفی آن بر فرد سخن می‌گوید. شاعر نگران است که اختلاط با این گروه، ذکر خیر فرد را تحت تأثیر قرار دهد و از دلسوزی خود می‌گوید که گاه با نصیحت، آتش خوی فرد را فرو می‌نشاند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به‌کار رفته ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۳۲ - صوفیان بردند از ره چشم جادوی ترا
در کمندِ وحدت آوردند آهوی تو را ۱
آستین‌افشانی بی جای این تردامنان
کرد محتاجِ شراری شعلهٔ روی تو را ۲
تندبادِ بی اصولِ چرخِ اربابِ سماع
خصمِ تمکین ساخت نخلِ قدِ دلجوی تو را ۳
زود باشد قُربِ این پشمینه‌پوشان، همچو خط
در نظرها زشت سازد روی نیکوی تو را ۴
ترسم آخر ذکرِ خیرِ اختلاطِ این گروه
بر زبان‌ها افکند لعلِ سخنگوی تو را ۵
شرطِ دلسوزی است جانِ من، که صائب گاه گاه
بر فروزد از نصیحت آتشِ خوی تو را ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
