غزل ۲۵۹۹ - ای بر سر بازارت، صد خرقه به زناری

ای بر سَرِ بازارت، صد خِرقه به زُنّاری
وَزْ رویِ تو در عالَم هر رویْ به دیواری ۱

هر ذَرّه زِخورشیدت گویایِ اَنَاالْحَقّی
هر گوشه چو مَنصوری آویخته بر داری ۲

این طُرفه که از یک خُم، هر یک زِمیی مَستَند
این طُرفه که از یک گُل، در هر قَدَمی خاری ۳

هر شاخْ هَمی‌گوید، من مَست شُدم، دستی
هر عقلْ هَمی‌گوید، من خیره شُدم، باری ۴

گُل از سَرِ مُشتاقی، بِدْریده گَریبانی
عشقْ از سَرِ‌‌ بی‌خویشی، انداخته دَستاری ۵

از عقلْ گروهی مَست،‌‌ بی‌عقلْ گروهی مَست
جُز عاقل و لایَعْقِل، قومی دِگَرند، آری ۶

ماییم چو کوهِ طور، مَست از قَدَحِ موسی
بی زَحمَتِ فرعونی،‌‌ بی‌غُصّهٔ اَغْیاری ۷

ماییم چو میْ جوشان، در خُمِّ خَراباتی
گرچه سَرِ خُم بَسته‌‌ست از کَهگِلِ پِنْداری ۸

از جوششِ میْ، کَهگِلْ شُد بر سَرِ خُم رَقصان
وَاللَّهْ که ازین خوش تَر نَبْوَد به جهانْ کاری ۹