هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از گرمی عشق و رنج دل سخن میگوید. شاعر از تأثیرات عمیق عشق بر روح و جسم خود مینویسد و از دردها و حیرتهای ناشی از آن یاد میکند. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند منصور حلاج و مسیحا دارد که بر جنبههای معنوی شعر افزوده است.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی اشارات مانند منصور حلاج نیاز به پیشزمینهای از ادبیات و عرفان اسلامی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۶۰ - عشق کو تا گرم سازد این دل رنجور را
عشق کو تا گرم سازد این دل رنجور را
در حریم سینه افروزد چراغ طور را ۱
حیرتی دارم که با این نشأه سرشار عشق
دار چون بر دوش خود دارد سر منصور را ۲
چند از هر کوکبی نیشی به چشم من خورد؟
وقت شد کآتش زنم این خانه زنبور را ۳
ای مسیحا از علاجم دست کوته کن که نیست
صندلی از لای خم بهتر سر مخمور را ۴
چون ز دل آمد غبار خط مشکین ترا؟
کز نظر پنهان کند دلخوش کن صد مور را ۵
در حریم سینه افروزد چراغ طور را ۱
حیرتی دارم که با این نشأه سرشار عشق
دار چون بر دوش خود دارد سر منصور را ۲
چند از هر کوکبی نیشی به چشم من خورد؟
وقت شد کآتش زنم این خانه زنبور را ۳
ای مسیحا از علاجم دست کوته کن که نیست
صندلی از لای خم بهتر سر مخمور را ۴
چون ز دل آمد غبار خط مشکین ترا؟
کز نظر پنهان کند دلخوش کن صد مور را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۵۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۹ - داد سیل گریه من غوطه در گل بحر را
گوهر بعدی:غزل ۶۱ - نیست از سنگ ملامت غم سر پر شور را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
