غزل ۶۱ - نیست از سنگ ملامت غم سر پر شور را

نیست از سنگ ملامت غم سر پر شور را
کس نترسانده است از رطل گران مخمور را ۱

ما به داغ خود خوشیم ای صبح دست از ما بدار
صرف داغ مهر کن این مرهم کافور را ۲

چرخ عاجز کش چرا در خاک و خونم می کشد؟
پای من دست حمایت بود دایم مور را ۳

قهرمان عشق هر جا مجلس آرایی کند
چینی مودار می داند سر فغفور را ۴

نفس را بدخو به ناز و نعمت دنیا مکن
آب و نان سیر، کاهل می کند مزدور را ۵

حسن اگر این است و عالمسوزی رخسار این
می کشد بی تابی غیرت چراغ طور را ۶

رتبه افکار صائب را چه می داند حسود؟
بهره ای از حسن یوسف نیست چشم کور را ۷