غزل ۷۰ - شد غرور حسن از خط بیش آن طناز را

شد غرور حسن از خط بیش آن طناز را
بوی این ریحان گران تر کرد خواب ناز را ۱

انتظار صید دارد زاهدان را گوشه گیر
نیست از سیری، ز دنیا چشم بستن باز را ۲

در هوای رستگاری نیست بال افشانیم
می کنم از بال بیرون قوت پرواز را ۳

آنچنان کز برگ گل گردید رسوا بوی گل
پرده بسیار من بی پرده کرد این راز را ۴

از هدف گرد خدنگ گر مرو ظاهر شود
هست خاکستر ز دلها شعله آواز را ۵

نیست پروا عشق را از نخوت ارباب عقل
مستی کبکان فزاید جرأت شهباز را ۶

کرد صائب عیبجویان را به کم حرفی خموش
از خموشی شمع می بندد دهان گاز را ۷