غزل ۷۱ - از فغان شد سر گرانی بیش آن طناز را

از فغان شد سر گرانی بیش آن طناز را
ناله عاشق بود افسانه خواب ناز را ۱

از ریاضت دامن مقصود می آید به چنگ
گوشمال آخر شود دست نوازش ساز را ۲

از زبان بازی سخن چین را زبان گردد دراز
می شود مهر دهن، شمع از خموشی گاز را ۳

می گشاید بال شهرت ناله در کنج قفس
می کند خس پوش گلشن شعله آواز را ۴

صفحه ننوشته را از حرف گیران باک نیست
بستن لب می شود مهر دهن غماز را ۵

می زند ناخن به دل هر چند هر سازی که هست
دست دیگر در خراش دل بود آواز را ۶

از نظر بستن ز دنیا، رغبت زاهد فزود
حرص صید از چشم بستن بیش گردد باز را ۷

لفظ نازک، حسن معنی را دو بالا می کند
شیشه شیراز می باید می شیراز را ۸

از خود آرایی سبک پروازی از طاوس رفت
گشت رنگینی حنای بال و پر پرواز را ۹

تیر روی ترکش از خون بیش روزی می خورد
می رسد از چرخ زحمت بیشتر ممتاز را ۱۰

بوی گل را برگ نتواند ز جولان بازداشت
چون کنم صائب نهان در پرده دل راز را؟ ۱۱